Herdenking 2005


Na drie jaar herdenking voor vermoorde Ellis Driehuis

Terwijl half Nederland zondag in de zon zit te genieten, verzamelt een kleine groep mensen zich op begraafplaats Westerveld om de IJmuidense Ellis Windhorst te herdenken, die op 19 juni 2002, precies drie jaar geleden, in Driehuis het leven verloor. Zij werd door haar ex-partner, doodgestoken.

Het is vaderdag. Veel mensen komen deze dag naar de begraafplaats met bloemen voor hun vaders. De moeder van Ellis, de IJmuidense Janny, wilde op deze dag, 19 juni 2005, een herdenkingstocht organiseren voor haar eigen dochter. Ruim dertig volwassenen en een tiental nog jonge kinderen, waaronder de drie zoons van Ellis, maken zich op voor deze herdenkingstocht.
,,Ik wilde iets bijzonders doen voor Ellis'', zegt Janny. ,,Drie jaar na haar dood, wil ik daarom samen met haar kinderen, familie en vrienden naar haar graf. Want Ellis mag niet vergeten worden.'' Het wordt een zomerse herdenking, het is bloedheet. De bomen van Westerveld geven gelukkig nog wat schaduw. Na enkele honderden meters lopen, bereiken we het graf van Ellis, dat al vol bloemen staat. Tegenover haar is het graf van haar grootouders.

Stralend en vol leven, eerlijk en tolerant. Ellis Windhorst. Onze lieve mamma, kei van een dochter en geweldige zus, staat op de grafsteen te lezen, naast de foto van de mooie, blonde Ellis, die maar 25 jaar werd. Om het graf groeperen haar moeder, broer, drie zoons en verdere familie. Haar vader kon er helaas deze dag niet bij zijn, in verband met werkzaamheden in het buitenland. De kinderen weten de weg op de begraafplaats, zij halen vazen en water voor de overvloed aan bloemen. Het is nog een hele toer om er voor te zorgen dat de bloemen allemaal een mooi plekje krijgen op het graf.

De kinderen hebben met hun oma een bord beschilderd met een ontroerende tekst: "Mama Ellis, vergeten doen we je nooit, altijd in ons hart." Er worden kaarsjes aangestoken, en de drie jongens laten elk een ballon op, die richting hemel gaat.

Janny leest zelf een gedicht voor:

Een woord:
Er is een woord dat kan beschrijven
Een woord, dat zonder overdrijven Vertelt van leegte en verdriet Om iemand
die je niet meer ziet Een woord, dat van verlangen spreekt Over de
schakel  die ontbreekt Van eenzaamheid en diep gemis Naar dat, wat
onbereikbaar is Een woord, dat het gevoel omschrijft Wat in de ander
achterblijft Er is een woord, dat 't samenvat Ja, Volgens mij Is heimwee
dat (Wilma Ophem-van der Meer)


Dan leest ze een andere tekst, van een lotgenote, over het grote gemis, over de reacties van andere mensen, het onbegrip, het gevecht van elke dag. De tranen zitten veel mensen hoog.
Na de herdenking gaan de meeste aanwezigen nog even mee naar IJmuiden voor een kopje koffie en om even rustig te kunnen napraten. Janny vindt het fijn dat zoveel mensen zijn gekomen om Ellis te herdenken.
,,Veel mensen zijn alweer vergeten wat er is gebeurd, terwijl het voor mij, de kinderen en de naasten elke dag harde werkelijkheid is. Daarom doet het me goed om te merken dat er zoveel mensen om haar geven. Ellis was een fantastische vrouw en ik wil haar kinderen meegeven dat Ellis trots op ze was en van ze hield.'' Een nicht van Ellis heeft over Ellis een website gemaakt. De familie hoopt dat mensen eens een kijkje nemen op deze site met foto's, krantenberichten, links en een levensbeschrijving van Ellis,
www.elliswindhorst.nl Als u wilt, kunt u via de website ook reageren.
(Karin Dekkers)



Vele bloemen voor Ellis Windhorst, van wie het leven drie jaar geleden zo bruut werd afgenomen

Bekijk de gallery met foto's van de herdenking 2005
 

Lieve mensen
 
Via de site van Ellis willen wij jullie bedanken voor de mooie herdenking die we gehouden hebben voor Ellis. Zoals ook in het krantenartikel te lezen is had ik erg de behoefte om drie jaar na het overlijden van Ellis iets te organiseren. Omdat Ellis niet vergeten mag worden. Daarom heb ik de Jutter, ( plaatselijke weekkrant ) gevraagd of zij hiervoor hun medewerking wilden geven. En dat deden ze graag. Redactie van De Jutter ontzettend bedankt en met name Karin, die zo'n mooi stuk geschreven heeft. Zij heeft precies mijn gevoel weergegeven. Hoe Ellis voor ons nog steeds leeft, ( en altijd zal blijven leven ). Dankbaar zijn we het aantal mensen die ons al die jaren de steun gegeven hebben die wij regelmatig zo hard nodig hebben. We zouden niet geweten hebben hoe we het zonder hun hadden moeten doen. Wetende dat ook voor deze mensen Ellis nog lang niet vergeten is. Steun en verbondenheid ervaren Hans en ik ook bij de lotgenotencontactgroep. Mensen die allen een kind hebben verloren door zinloos geweld. Waar je over en weer je verhaal kwijt kunt en we met weinig woorden weten wat de ander bedoelt.
 
Janny, Hans, Matthijs en Elena,